Formula 1 2026: Ο Ρόσμπεργκ αποκαλύπτει τα ακραία ψυχολογικά παιχνίδια που του έκανε ο Σουμάχερ

Στα τέλη του 2009, η Mercedes τάραξε τα νερά του μηχανοκίνητου αθλητισμού ανακοινώνοντας τη μεγάλη επιστροφή του Μίκαελ Σουμάχερ στις πίστες, μετά από τρία χρόνια αποχής. Ο επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής είχε αποχωρήσει από τη Ferrari το 2006, όμως το κάλεσμα της Formula 1 –και μάλιστα για λογαριασμό μιας γερμανικής μάρκας– αποδείχθηκε πολύ ισχυρό για να το αρνηθεί.

Έτσι, στα 41 του χρόνια, ο «Σούμι» βρέθηκε ξανά πίσω από το τιμόνι, έχοντας ως ομόσταβλο τον νεαρό και πολλά υποσχόμενο Νίκο Ρόσμπεργκ, ο οποίος τότε ήταν μόλις 24 ετών. Οι δυο τους μοιράστηκαν το ίδιο γκαράζ για τρία χρόνια. Ήταν μια περίοδος φτωχή σε αποτελέσματα, καθώς εκείνα τα μονοθέσια της Mercedes δεν ήταν ακόμα ικανά για νίκες.

Ωστόσο, για τον Ρόσμπεργκ, αυτά τα χρόνια ήταν ένα σκληρό μάθημα. Έμαθε από πρώτο χέρι πόσο άκαμπτος και αμείλικτος μπορούσε να γίνει ο «Κάιζερ» απέναντι στον ίδιο του τον teammate, πριν καν στρέψει τα βέλη του στους υπόλοιπους οδηγούς του grid. Και για να το πετύχει αυτό, επιστράτευε μεθόδους σχεδόν σουρεαλιστικές: Από το να... κλειδώνεται στις τουαλέτες μέχρι το να παρκάρει επίτηδες με τρόπο που προκαλούσε προβλήματα.

«Ζει και αναπνέει για να καταστρέφει τον ομόσταβλό του»

Σήμερα, στα 40 του χρόνια, ο Ρόσμπεργκ φιλοξενήθηκε στο podcast «High Performance» και ξετύλιξε το κουβάρι των όσων συνέβαιναν πραγματικά πίσω από τις κλειστές πόρτες της Mercedes. Μάλιστα, μιλώντας για τον Σουμάχερ, χρησιμοποιούσε χαρακτηριστικά ενεστώτα χρόνο: «Αν υπήρχε ενσυναίσθηση από την πλευρά του όταν αγωνιζόμαστε μαζί; Είναι το ακριβώς αντίθετο, πρόκειται για έναν "πολεμιστή του μυαλού". Θέλω να πω ότι ζει και αναπνέει για να εξοντώνει ψυχολογικά τον teammate του. Αλλά δεν το κάνει με κακία, το κάνει με έναν "φυσικό", αυθόρμητο τρόπο, εκμεταλλευόμενος τις γκρίζες ζώνες κάθε μέρα. Ξυπνάει το πρωί και απλά το κάνει. Του βγαίνει εντελώς αβίαστα. Δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει για να σε ισοπεδώσει, είναι ο τρόπος ζωής του. Είναι ένας απόλυτα σκληρός ανταγωνισμός που διαρκεί όλο το εικοσιτετράωρο».

Το κόλπο με το πάρκινγκ και οι καθυστερήσεις στα briefing

Ο Γερμανός πιλότος, ο οποίος αργότερα κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula 1 με τη Mercedes το 2016, μοιράστηκε μερικές ιστορίες που αποτυπώνουν ανάγλυφα το κλίμα εκείνης της εποχής. Τότε που η μάχη δινόταν πρώτα σε ψυχολογικό επίπεδο εκτός πίστας, και μετά ρόδα με ρόδα στις στροφές των σιρκουί:
«Για παράδειγμα, φτάνουμε στην πίστα και υπάρχει μόνο ένας χώρος στάθμευσης με 20 θέσεις. Όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να παρκάρουν ένα χιλιόμετρο μακριά. Υπήρχε μία θέση για κάθε οδηγό, καθώς και για τα μεγάλα στελέχη της ομάδας. Ο Μίκαελ, λοιπόν, πάρκαρε το αυτοκίνητό του πατώντας λίγο τη δική μου θέση. Άφηνε τις δύο ρόδες πέρα από τη λευκή γραμμή, με αποτέλεσμα να μην χωράω να μπω. Κυριολεκτικά, αν προσπαθούσα, θα έγδερνα τα αυτοκίνητα.
Όπως καταλαβαίνετε, αυτό μου προκαλούσε απίστευτο στρες. Γιατί; Επειδή κατέληγα να αργώ στο briefing. Στη Formula 1 πρέπει πάντα να είσαι εκεί ένα λεπτό νωρίτερα από τους μηχανικούς. Είναι ό,τι πιο εφιαλτικό να καθυστερείς έστω και ένα λεπτό, όταν 50 άτομα, ακόμα και από το εργοστάσιο, είναι συνδεδεμένα online και λένε: "Συγγνώμη, περιμένουμε τον Νίκο". Είναι φρικτό. Κι εκείνος απλά πάρκαρε διαγώνια…».

' title='Φωτογραφία αρχείου: ΑΠΕ-ΜΠΕ Michael Schumacher's pit box
' data-dpc-media-id='258980' width='820' height='510' decoding='async'>

Το «θρίλερ» της τουαλέτας στο Μονακό πριν τα δοκιμαστικά

Υπάρχει όμως και η περιβόητη ιστορία με την τουαλέτα, την οποία ο Ρόσμπεργκ έχει αναφέρει στο παρελθόν, αλλά τώρα επέστρεψε με περισσότερες, αποκαλυπτικές λεπτομέρειες:
«Στο Μονακό, κατά τη διάρκεια των κατατακτήριων δοκιμών, κλειδωνόταν στην μοναδική τουαλέτα που είχαμε μέσα στο γκαράζ. Υπήρχε μόνο μία. Και το τελευταίο πράγμα που κάνει πάντα ένας οδηγός πριν μπει στο μονοθέσιο είναι να πάει στην τουαλέτα. Εκείνος κλειδωνόταν μέσα κοιτάζοντας το ρολόι του. Ο χρόνος κυλούσε. Ήξερε καλά ότι το χειρότερο πράγμα είναι να μπαίνεις στο μονοθέσιο με άγχος, ειδικά όταν πρέπει να ρυθμίσεις τις ζώνες ασφαλείας.
Υπάρχουν αυτοί οι ιμάντες ανάμεσα στα πόδια που κρύβουν υψηλό κίνδυνο. Πρέπει να πάρεις τον χρόνο σου για να τους τοποθετήσεις με μεγάλη προσοχή, γιατί αν μετατοπιστούν την ώρα που είσαι στην πίστα, η κατάσταση γίνεται ανυπόφορη. Δεν θέλεις λοιπόν να μπαίνεις στο κόκπιτ στρεσαρισμένος. Κι εκείνος ήταν κλεισμένος μέσα. Χτυπούσα την πόρτα, αλλά δεν ήξερα καν ποιος ήταν, γιατί δεν απαντούσε κανείς. "Βγες έξω. Βγες σε παρακαλώ. Πρέπει να μπω". Κι εκείνος ήξερε: εντάξει, 3 λεπτά, 2 λεπτά ακόμα…
Στο τέλος, για να είμαι ειλικρινής, αναγκάστηκα να βρω έναν κουβά στο πίσω μέρος του γκαράζ για να ανακουφιστώ. Ήμουν εκεί, με τους μηχανικούς να δουλεύουν γύρω μου, και ουρούσα σε έναν κουβά, τρέμοντας από το στρες. Αυτό το πράγμα συνεχιζόταν όλη μέρα. Και του άρεσε».

«Στα τρία χρόνια που ήμασταν teammates δεν πρόφερε ποτέ το όνομά μου»

Όταν ο Ρόσμπεργκ ρωτήθηκε αν σκέφτηκε ποτέ να αντιμετωπίσει τον ομόσταβλό του και να του πει «Μίκαελ, σταμάτα αυτά τα παιχνίδια», εξήγησε ότι εκείνη την εποχή κάτι τέτοιο φάνταζε αδιανόητο, δεδομένου του στάτους που είχε ο Σουμάχερ:
«Σήμερα θα το έκανα, αλλά τότε ήμουν πολύ νέος. Τώρα, ξέροντας όσα ξέρω, θα στεκόμουν μπροστά του, θα τον κοιτούσα στα μάτια και θα του έλεγα: "Μίκαελ, σταμάτα αυτά τα σκατοπαιχνίδια. Είναι ανώφελο". Δεν είναι σωστό να μου προκαλείς τέτοιο στρες ακριβώς πριν μπω στο μονοθέσιο.
Αλλά μην ξεχνάτε ότι αυτός ο άνθρωπος αντιμετωπιζόταν σαν Θεός. Όταν έμπαινε στο δωμάτιο, οι μηχανικοί σταματούσαν να δουλεύουν. Όλοι σώπαιναν. Ήταν κυριολεκτικά σαν να είχε έρθει ο Θεός ο ίδιος. Στα τρία χρόνια που ήμασταν teammates, δεν πρόφερε το όνομά μου ούτε μία φορά. Τρία χρόνια καθόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλον στις συσκέψεις με τους μηχανικούς, κι όμως για εκείνον δεν υπήρχα. Δεν υπήρχα, επειδή το να πει το όνομά μου θα σήμαινε σεβασμό. Αντίθετα, η πλήρης αγνόηση ήταν ο τρόπος του για να με μειώνει. Ήμουν απλά "το παιδάκι εκεί πέρα που δεν ξέρουμε καν πώς το λένε". Αυτό ήταν το ψυχολογικό του παιχνίδι. Δεν ρώτησε ποτέ, ούτε μια φορά, "τι έκανε ο Νίκο εκεί;" ή "Νίκο, ποια είναι η γνώμη σου;". Ποτέ».